W radioterapii podwyższona temperatura działa na komórki znajdujące się w niewrażliwych na napromienianie fazach cyklu podziałowego, jak również na te o upośledzonym stopniu utlenowania, powodującego ich względną promieniooporność. Uszkodzenia powodowane przez promieniowanie w spirali DNA są utrwalane przez działanie podwyższonej temperatury. Uszkadza ona także błonę komórkową i jądrową oraz organelle komórkowe takie jak mitochondria. Ze względu na fakt, iż nowotwór zaopatrywany jest w krew przez naczynia patologiczne, tj. posiadające kręty przebieg, o upośledzonej możliwości rozszerzania się po podgrzaniu jest on bardziej wrażliwy na wzrost temperatury niż tkanki zdrowe. W uproszczeniu można przyjąć, że miejscowy wzrost temperatury wywołuje zwiększenie, nawet dziesięciokrotne przepływu krwi przez tkanki zdrowe. Zmiany powodowane przez ciepło w nowotworze powodują powstawanie w naczyniach krwionośnych zakrzepów, zatorów i w efekcie wytworzenie martwicy krwotoczne. W zależności od czasu działania podwyższonej temperatury i jej wysokości można zwiększyć efekt biologicznego działania dawki promieniowania jonizującego od 1,5 do nawet 9 razy. Daje to nowe możliwości zwiększania skuteczności standardowej radioterapii bądź skutecznego powtórnego napromieniania obniżoną dawką promieniowania.
Więcej informacji na stronie:
