Trasa: Helenówka – Jędrzejów | 7.11.2025 Kierowca najwyraźniej uznał, że kontakt z pasażerami to zbędny luksus…na „dzień dobry” i „do widzenia” reagował z godnym podziwu milczeniem, jakby każde słowo kosztowało go majątek. Za to z ogromnym zapałem dzielił się swoimi refleksjami o dzisiejszej młodzieży, oczywiście w tonie eksperta od wychowania. Według niego młodzi to teraz „niewychowani”, „z domu za grosz kultury nie wynieśli” i „nie ustępują starszym miejsca”. Szkoda tylko, że cała ta życiowa mądrość była kompletnie nietrafiona – starsze panie, o które kierowca tak się zatroszczył, wsiadły na ostatnim przystanku, miały do przejechania niespełna pięć minut i wyglądały na osoby w doskonałej formie. Ale cóż, najwyraźniej pan kierowca czuł nieodpartą potrzebę podzielenia się swoimi przemyśleniami o świecie. I muszę przyznać, że swoim zapałem w tej kwestii, jako matkę nastolatki, wręcz mnie zainspirował do podzielenia się ze światem opinią o tej niezwykle osobliwej podróży, pełnej emocji, refleksji i moralnych pouczeń o „dzisiejszej młodzieży”. Takie komentarze, zwłaszcza w ustach dorosłego mężczyzny pracującego z ludźmi, są po prostu nie na miejscu! Tym bardziej, że w busie większość pasażerów stanowiły młode osoby, które absolutnie nie zasłużyły na publiczne moralizowanie. Ale cóż oczekiwać, skoro zwykłe poinformowanie pasażera o konieczności okazania biletu było szczytem nadludzkiego obciążenia dla szanownego pana kierowcy. Nie wiem, co pan kierowca „wyniósł z domu”, ale najwyraźniej nie było to wychowanie ani kultura osobista. Może i wobec młodych można mieć pewne zastrzeżenia, ale jak widać, dorosłych również można spotkać… niewychowanych i pozbawionych podstawowej kultury osobistej. Szczerze mówiąc, uważam, że pracodawca powinien wiedzieć, jakiego „ambasadora” swojej firmy wysyła na trasę. A kierowcy z pełnym przekonaniem można by wręczyć zaszczytny tytuł „Gbura Roku” – zasłużony w stu procentach.